Δημοσιεύθηκε προσφάτως η υπ’ αριθ. 1519/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (τμήμα ασφαλιστικών μέτρων) δυνάμει της οποίας έγινε δεκτή η αίτηση αναστολής εκτελεστότητας της εντολέως μας (κατ’ ά. 632 παρ. 3 ΚΠολΔ) για την αναστολή εκτέλεσης της επίμαχης διαταγής πληρωμής μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της ασκηθείσας ανακοπής (κατ’ ά. 632 ΚΠολΔ) και των πρόσθετων λόγων αυτής.
Το ενδιαφέρον στην εν λόγω υπόθεση εντοπίζεται σε δύο (2) σημεία:
Α) Με την κριθείσα αίτηση αναστολής μας (κατ’ ά. 632 παρ. 3 ΚΠολΔ), αιτούμασταν όπως ανασταλεί η εκτελεστότητα της επίμαχης διαταγής πληρωμής με σκοπό την αναστολή της επισπευσθείσας σε βάρος της εντολέως μας αναγκαστικής εκτέλεσης, η οποία έλαβε χώρα με την επιβολή αναγκαστικής κατάσχεσης επί της ακίνητης περιουσίας της και την έκθεση αυτής (ενν. της ακίνητης περιουσίας) σε αναγκαστικό πλειστηριασμό. Αιτηθήκαμε, δηλαδή, επί της ουσίας την αναστολή εκτελεστότητας της επίμαχης διαταγής πληρωμής ως εκτελεστού τίτλου προκειμένου να ανασταλεί κατά συνέπεια και η εξελισσόμενη με βάση τη διαταγή αυτή διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης και να εξασφαλιστεί η εν γένει προστασία της εντολέως μας από λοιπές πράξεις εκτέλεσης οι οποίες θα διενεργούνταν επί τη βάσει του προσβαλλόμενου εκτελεστού τίτλου.
Β) Το Δικαστήριο των ασφαλιστικών μέτρων ανέστειλε την εκτελεστότητα της επίμαχης διαταγής πληρωμής, αποδεχόμενο τον πρόσθετο λόγο ανακοπής μας περί παραγραφής του συνόλου της απαίτησης της αντιδίκου, ύψους περίπου 1.000.000 ευρώ, η οποία απορρέει από σύμβαση τοκοχρεωλυτικού δανείου με Εγγύηση Ελληνικού Δημοσίου.
Ειδικότερα, όπως προβάλαμε με το ασκηθέν δικόγραφο των πρόσθετων λόγων ανακοπής μας προς ακύρωση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής, όλες οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις του επίμαχου δανείου είχαν υποπέσει στην πενταετή παραγραφή (κατ’ ά. 250 αρ. 15 ΑΚ). Το αξιοσημείωτο, ωστόσο, στη συγκεκριμένη υπόθεση εντοπίζεται στο γεγονός ότι αν και εν προκειμένω είχε λάβει χώρα καταγγελία του επίμαχου δανείου, αυτή (ενν. η καταγγελία) έλαβε χώρα μετά τη λήξη της δανειακής σύμβασης ορισμένου χρόνου, με αποτέλεσμα να καθίσταται άνευ αντικειμένου, μην ενεργοποιώντας περαιτέρω την επιμήκυνση παραγραφής των τοκοχρεωλυτικών δόσεων στην εικοσαετία (κατ’ ά. 249 ΑΚ). Με άλλα λόγια, η επιγενόμενη καταγγελία του δανείου (δηλ. η καταγγελία που πραγματοποιήθηκε κατόπιν λήξης της ορισμένης διάρκειας αυτού) δεν ανέπτυξε καμία έννομη συνέπεια, αφού όλες οι δόσεις του δανείου είχαν ήδη λήξει.
Κατά τις χαρακτηριστικές παραδοχές της υπ’ αριθ. 1519/2026 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία έκανε αποδεκτά τα προβαλλόμενα με τον ως άνω πρόσθετο λόγο ανακοπής μας: «[…] Ωστόσο, η ανωτέρω καταγγελία που έλαβε χώρα μετά την από 03.03.2015 λήξη της ανωτέρω δανειακής σύμβασης ορισμένου χρόνου δεν επέφερε τις έννομες συνέπειές της, αφού κατά τη διάταξη του άρθρου 341 ΑΚ, αν για την εκπλήρωση της παροχής έχει συμφωνηθεί δήλη ημέρα, ο οφειλέτης γίνεται υπερήμερος με μόνο την παρέλευση της ημέρας αυτής και συνεπώς για την έναρξη της υπερημερίας του οφειλέτη, απαιτείται να έχει παρέλθει η συμφωνηθείσα δήλη ημέρα, δηλαδή εν προκειμένω 3η.03.2015, χωρίς να απαιτείται καταγγελία της σύμβασης για την περιέλευση του οφειλέτη σε κατάσταση υπερημερίας, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην ανωτέρω νομική σκέψη της παρούσας. Συνεπώς, όλες οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις του επίδικου δανείου, η τελευταία εκ των οποίων ήταν καταβλητέα την 03.03.2015, είχαν υποπέσει στο σύνολό τους στην προβλεπόμενη από το άρθρο 250 παρ. 15 ΑΚ πενταετή παραγραφή, η οποία συμπληρώθηκε και για την τελευταία εξ’ αυτών την 31.12.2020, καθόσον η πιστώτρια δεν ενεργοποίησε πριν την παρέλευση της ως άνω πενταετίας τον όρο 12 της δανειακής σύμβασης του επίδικου τοκοχρεωλυτικού δανείου, που παρείχε σε αυτή το δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση και να καταστήσει ληξιπρόθεσμο και απαιτητό και το μη ληξιπρόθεσμο και ανεξόφλητο μέχρι τότε κεφάλαιο του δανείου. Επομένως, κατά τον χρόνο έκδοσης της υπ’ αριθ. … διαταγής πληρωμής δεν είχε πληρωθεί η αίρεση της καταγγελίας του δανείου πριν τη λήξη του […] αλλά αντιθέτως στην υπό κρίση περίπτωση η σύμβαση έληξε λόγω παρόδου της ορισθείσας χρονικής διάρκειας του δανείου και της συνακόλουθης υπερημερίας της πρωτοφειλέτριας εκ της μη καταβολής των οφειλόμενων περιοδικών δόσεων, οι οποίες συνεπώς διατηρούν την αυθυπαρξία τους και υπόκεινται στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 250 αρ. 15 ΑΚ, Ως εκ τούτου, στις 09.02.2024, οπότε επιδόθηκε στην ανακόπτουσα η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής, είχαν υποπέσει στην προαναφερόμενη πενταετή παραγραφή οι παραπάνω τοκοχρεωλυτικές δόσεις του δανείου […]».
Για περισσότερα σχετικά με την ανακοπή και την αναστολή εκτελεστότητας διαταγής πληρωμής, καθώς και τα ζητήματα παραγραφής δανειακών απαιτήσεων, δείτε εδώ και εδώ.
