Εξεδόθη πρόσφατα η υπ’ αρ. 6291/2025 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή έφεση εντολέων μας. Ειδικότερα, κατόπιν εξαφάνισης της πρωτόδικης απόφασης, έγινε δεκτή η ασκηθείσα ανακοπή κατά πράξεων αναγκαστικής εκτέλεσης (επιταγής και αναγκαστικής κατάσχεσης ακινήτου) που είχαν επισπευσθεί από εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων για απαίτηση αλλοδαπής εταιρείας ειδικού σκοπού, ύψους σχεδόν 1.200.000 €.
Ειδικότερα, η υπόθεση αφορούσε απαίτηση από στεγαστικό δάνειο, η οποία είχε μεταβιβασθεί σε αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού στο πλαίσιο τιτλοποίησης, ενώ η διαχείρισή της είχε ανατεθεί σε εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων. Με την προσβαλλόμενη επιταγή προς πληρωμή ζητήθηκε από τους οφειλέτες να καταβάλουν τα επιτασσόμενα ποσά απευθείας στην εταιρεία ειδικού σκοπού, και όχι στην εταιρεία διαχείρισης.
Το Εφετείο έκρινε ότι, μετά την ανάθεση της διαχείρισης της απαίτησης, η εταιρεία ειδικού σκοπού δεν νομιμοποιείται να εισπράττει απευθείας από τον οφειλέτη, καθώς η άσκηση των δικαιωμάτων της πραγματοποιείται μέσω της εταιρείας διαχείρισης. Κατά συνέπεια, η επιταγή προς πληρωμή, με την οποία ζητείται καταβολή απευθείας στη δικαιούχο της απαίτησης εταιρεία ειδικού σκοπού, είναι άκυρη, διότι το αίτημα καταβολής απευθύνεται κατά προσώπου που δεν έχει την εξουσία είσπραξης. Άκυρη, εξ αυτού του λόγου, είναι και η στηριζόμενη στην ως άνω επιταγή αναγκαστική κατάσχεση.
Επίμαχο χωρίο της απόφασης έχει επί λέξει ως εξής: «Ακολούθως πρέπει να γίνει δεκτός ο 12ος λόγος ανακοπής ως βάσιμος και από ουσιαστική άποψη, διότι με την προσβαλλόμενη επιταγή προς πληρωμή, απαραδέκτως επιτάχθηκε ο πρώτος των ανακοπτόντων να καταβάλει το παραπάνω ποσό απευθείας στον δικαιούχο της απαίτησης (αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού), η οποία δεν νομιμοποιείται στην είσπραξη της απαίτησης, αφού η καθ΄ ης είναι η μόνη που νομιμοποιείται στην είσπραξη της και, ως εκ τούτου, για να είναι έγκυρη η επιταγή προς πληρωμή θα έπρεπε η καθ΄ης να επέτασσε τον πρώτο ανακόπτοντα να καταβάλει τα αναφερόμενα ποσά μόνο στην ίδια. Τούτο διότι η δικαιούχος της απαίτησης (εταιρεία ειδικού σκοπού) ασκεί τα δικαιώματά της μόνο μέσω της εταιρείας διαχείρισης (αρ. 1 παρ. 1γ ν. 4354/2015) και επομένως αυτή, ως από τον νόμο αποκλειόμενη από την διαχείριση της απαίτησης της, στην οποία περιλαμβάνεται και η είσπραξη αυτής, για τους λόγους που εξετέθησαν, δεν θεωρείται δεκτική καταβολής υπό την έννοια της διάταξης του αρ. 417 ΑΚ, δηλαδή, ακόμη κι αν η καθ΄ης επιτρέψει να γίνει η καταβολή σε αυτήν, αφού ο νόμος δεν της επιτρέπει, να εισπράξει η ίδια απευθείας από τον οφειλέτη – δανειολήπτη. Κατόπιν αυτών οι παραπάνω πράξεις εκτέλεσης είναι άκυρες». Περαιτέρω, το Δικαστήριο έκρινε ότι η ανακοπή είχε ασκηθεί εμπρόθεσμα, διευκρινίζοντας ότι, στην περίπτωση αναγκαστικής εκτέλεσης επί ακινήτου, η σχετική προθεσμία δεν αρκεί να συνδέεται με τη σύνταξη της κατασχετήριας έκθεσης, αλλά προϋποθέτει την επίδοσή της στα πρόσωπα που θίγονται από την εκτέλεση.
