Εκδόθηκε η υπ’ αρ. 76/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία Εκουσίας Δικαιοδοσίας – Πτωχεύσεις Μικρού Αντικειμένου), με την οποία απορρίφθηκε προσφυγή του ΕΦΚΑ κατά της απαλλαγής οφειλέτη – φυσικού προσώπου από τις οφειλές του προς τον ως άνω φορέα κοινωνικής ασφάλισης.
Στην ένδικη υπόθεση το φυσικό πρόσωπο είχε προηγουμένως κηρυχθεί σε πτώχευση κατόπιν υποβολής σχετικής αιτήσεως και έκδοσης της υπ’ αρ. 63/2022 απόφασης του Ειρηνοδικείου Αθηνών για συνολικές οφειλές ύψους 11.892.979,56 €. Μεταξύ των ανωτέρω οφειλών ποσό 158.465,49 € αντιστοιχούσε σε οφειλές προς τον ως άνω φορέα, οποίος κατά την πτωχευτική διαδικασία αναγγέλθηκε για συνολικές οφειλές ποσού 235.940,77 €. Εν συνεχεία, ο ΕΦΚΑ άσκησε κατά της απαλλαγής του οφειλέτη – φυσικού προσώπου προσφυγή, με αίτημα να αναγνωρισθεί η αδυναμία επέλευσης της αυτοδίκαιης απαλλαγής του ως άνω οφειλέτη κατά το άρθρο 192 ν. 4738/2020 για οφειλές του προς τον εν λόγω φορέα, λόγω α) αντισυνταγματικότητας των διατάξεων του ν. 4738/2020, που προβλέπουν απαλλαγή οφειλέτη από ασφαλιστικές εισφορές, και β) δόλιας περιέλευσης αυτού σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών.
Όπως έχει κριθεί από τα δικαστήρια της χώρας μας ορισμένες συμπεριφορές του οφειλέτη ενδέχεται πράγματι να του στερήσουν τη δυνατότητα απαλλαγής από τα χρέη του, η οποία προβλέπεται στον ν. 4738/2020, ακόμα και μετά την πτώχευσή του. Τις συμπεριφορές αυτές έχουμε εκθέσει σε πρόσφατο άρθρο μας (βλ. εδώ).
Ωστόσο, στη επίμαχη περίπτωση το Δικαστήριο απέρριψε την ως άνω προσφυγή του ΕΦΚΑ κρίνοντας ότι «Από κανένα στοιχείο, που προσκομίζει και επικαλείται το προσφεύγον, δεν αποδεικνύεται, ότι η επικαλούμενη αδυναμία πληρωμών, στην οποία περιήλθε ο αϊτών πραγματικά από το έτος 2010 προ της παύσης λειτουργίας της ατομικής του επιχείρησης, οφείλεται σε κάποια επικαλούμενη από το προσφεύγον, δόλια ενέργεια. Συγκεκριμένα δεν αποδείχθηκε, ότι ο οφειλέτης, με δόλιες ενέργειές του δημιούργησε ή επαύξησε τα χρέη του, δανειζόμενος ποσά, που δεν μπορούσε να αποπληρώσει, […]. Δεν αποδείχθηκε, ότι προέβη σε επιζήμιες για την περιουσία του, προ της πραγματικής περιέλευσης σε αδυναμία, δόλιες ενέργειες (δόλια κακοδιαχείριση, χαριστικές πράξεις, δωρεές, σπάταλη και πολυτελή πέραν των δυνάμεών του διαβίωση), ούτε προέβη σε κάποια απομείωση της περιουσίας του μέχρι την υποβολή της αίτησης να κηρυχθεί σε πτώχευση. Η βραδύτητα, που επέδειξε στην κατάθεση της αίτησης πτώχευσης, αφενός δεν σχετίζεται με το πραγματικό γεγονός της περιέλευσης αυτού σε αδυναμία πληρωμών, αφετέρου δεν αποδείχθηκε ότι αυτή οφείλεται σε κακόπιστη και δόλια συμπεριφορά προς όφελος αυτού και προς ζημία των πιστωτών του».
